Android-emulator op een externe monitor: scherp spelen op je Mac

Je sluit je Mac aan op een grote monitor, sleept het venster van de Android-emulator erheen, en het beeld is wazig of slecht passend. In MACOS EMULATOR wordt alles op één scherm berekend: het hoofdscherm van de Mac. Zo maak je van je monitor dat hoofdscherm, welke resolutie je kiest, en wat er verandert op een Mac met 8 GB.

De emulator stelt zich in op het hoofdscherm van de Mac

Voor macOS is het hoofdscherm het scherm met de menubalk. Daarop neemt de launcher zijn maten, bij de start van het Android-apparaat: de grootte van het paneel in „Screen fit”, de beginmaat van het venster, de onscherpteberekening van het (?) bij „Resolution” en het herkennen van „Meer ruimte”.

Het spelvenster daarna naar een ander scherm slepen rekent niets opnieuw uit: het paneel houdt de maat die voor het hoofdscherm bedoeld was, en het beeld wordt voor het andere scherm uitgerekt. De goede volgorde is dus omgekeerd: je monitor wordt het hoofdscherm, en dan start je het apparaat.

Van je monitor het hoofdscherm maken

1. 1Sluit de monitor aan en wacht tot macOS er het bureaublad op toont.
2. 2Open Systeeminstellingen, daarna Beeldschermen, en selecteer je monitor.
3. 3Stel hem daar in als hoofdscherm: de menubalk en het Dock verhuizen mee.
4. 4Op macOS 12 is dat Systeemvoorkeuren, daarna Beeldschermen: sleep in de schikking van de schermen de witte balk bovenaan naar de monitor.

Om het te controleren open je „Settings” van de launcher, en daarna het oranje (?) naast „Resolution”. De eerste regel, „Your main screen”, geeft de pixels van het scherm dat de launcher koos: die van je monitor, als alles klopt. Een MacBook die gesloten naast een monitor staat, heeft alleen die monitor als scherm, die dus het hoofdscherm wordt.

Daarna „Screen fit”, voor een scherp beeld

Op een grote monitor wordt „Fluid (1440x900)”, het basispaneel, uitgerekt tot de maat van het scherm. Het (?) bij „Resolution” becijfert die uitrekking voor jouw scherm: „sharp” tot 1,2, „small details blurry” vanaf 1,5. Op een monitor van 2560 pixels breed is „Fluid” al 1,78 keer uitgerekt.

„Screen fit” maakt het paneel zo groot als de bruikbare ruimte van het hoofdscherm, min de menubalk en het Dock, en de game wordt op schaal 1 getekend: elke pixel van de game valt op een geheel aantal pixels van de monitor, dus niets is wazig. Het venster opent linksboven op het hoofdscherm, onder de menubalk. Kies het onder „Settings”, daarna „Resolution” (segment „Screen”), of via het logo rechtsonder op de kaart „RENDER”.

De gids voor de emulator op volledig scherm beschrijft die instelling, en de schakelaar „Full screen” waarmee het venster het hele scherm bedekt.

Aansluiten, loskoppelen: één keer een langere start

In „Screen fit” wordt het paneel bij elke start van het apparaat opnieuw berekend. Is het hoofdscherm veranderd sinds de vorige sessie (monitor aan- of losgekoppeld, Dock verplaatst of van maat veranderd), dan zet de launcher het nieuwe paneel neer en gooit hij de momentopname van de snelle start weg: die start begint koud, dus langer. Je Google-account en je games blijven ongemoeid.

Sluit je de monitor aan terwijl het apparaat draait, dan verandert het paneel pas bij de volgende start: zet het apparaat uit met de rode knop in de werkbalk en start opnieuw. De gids voor een emulator die niet start zegt wat normaal is tijdens een koude start.

Je toetsen verschuiven niet: hun posities worden bewaard als fracties van het scherm, niet in pixels.

„Standaard” in plaats van „Meer ruimte”

Laat je monitor in Systeeminstellingen, onder Beeldschermen, op de resolutie „Standaard” staan. Met „Meer ruimte” tekent macOS een beeld dat groter is dan de fysieke resolutie van het scherm en verkleint het daarna bij elk beeld: gemeten tijdens een potje op het scherm van een MacBook Air M2, nam de weergaveserver van macOS daar 45 % van een kern. En met „Screen fit” groeit het paneel van de game met die ruimte mee.

De launcher merkt het op het hoofdscherm, wanneer macOS hem een standaardinstelling meldt: onder „Performance” in zijn „Settings” verschijnt dan een regel „Screen resolution”, met de getekende maat, die van „Standaard” en een knop „Open Displays settings”. Hij verandert niets voor je.

Op een Mac met 8 GB telt de grootte van de monitor

Op een Mac met 8 GB wordt een paneel van meer dan ongeveer 2,5 megapixel bij de start teruggebracht tot „Fluid (1440x900)”, en het (?) bij „Resolution” meldt het: „capped to Fluid on 8 GB”. Een monitor in 2560x1440 komt in „Screen fit” boven die grens uit; een Full HD-monitor (1920x1080) blijft eronder, net als het ingebouwde scherm van een MacBook op de standaardinstelling.

Boven de grens blijft de monitor bruikbaar: het beeld wordt er uitgerekt, dus minder scherp. De gids voor de emulator op een MacBook Air M1 beschrijft wat de launcher op 8 GB zelf instelt.

Als het hapert op het grote scherm

Een groot paneel vraagt meer werk van de GPU en de processor, niet meer geheugen: laat je instelling „Memory” daarvoor met rust. Haperen drukke scènes in „Screen fit”, ga dan terug naar „Fluid” („Back to Fluid”, in het venster van de kaart „RENDER”), het paneel dat het minst kost om te tekenen.

Het prestatierapport noteert het hoofdscherm, in pixels, in punten en met zijn Retina-factor: de support ziet op welk scherm je speelde. Loopt het zelfs in „Fluid” stroef, dan nemen de instellingen voor een trage Android-emulator door wat echt zwaar weegt.

Veelgestelde vragen